بر اوج عرش خرگه مجد و بها زنیم

گفتند وهم و دانش و فکرت شبی بهم

ماییم آن گروه که لاف از دها زنیم

ما واقفان راز جهانیم از آن قبل

نابرده پی به حضرت دستور روزگار

دستور عقل نیست که لاف از ذکا زنیم

رفتند تا به عرش و ندیدند ازو نشان