در عهد چون تو صدری انصاف ده رواست

نز مردی است پنجه که با ناخدا زنیم

ماه صیام و مست خجل پارسا دلیر

نز رندی است طعنه که بر پارسا زنیم

تا ما قدم به مدرسه بر بوریا زنیم

با آه سرد و خاطر افسرده لاف کین

هر روز با شتاب دل ناشتا زنیم