چون مطربی که زخمه چنگ دوتا زند

ما دم به شکوه از سخن ناروا زنیم

زان جانورکه طعمه او جسم آدمیست

هر شب ز خشم جامه جان را قبا زنیم

ناخن به جای زخمه به پشت دوتا زنیم

بر تن زنیم زخمه و در پرده های جان

چندین نوا ز سوز دل بینوا زنیم