ایوب مر نه تنش به اسقام مبتلا

ننگ آیدش ز فرط عطا گفت لا و لن

شاها مباش رنجه گر از کید روزگار

سالی دو ماه بختت باکید مقترن

یعقوب مر نه جانش به آلام مرتهن

آن آخر از بلا جست از آب چشمه سار

این آخر از عمی رست از بوی پیرهن