گو ملک رو چو هست بجا تیغ ملک گیر

عنقا کند به قاف وکبوتر بچه و کن

قدرت بلند و پست بسی توده زمین

شخصیت عظیم و تنگ بسی فسحت زمن

گو بلخ شو خراب چو زنده است روی تن

روزی رسد تیغ یمانیت در یمین

آرد زمین معرکه چون ساحت یمن