دستش چو یار خطی زلزال در خطا

بهر چه ریزد این یک لولو همی به من

تابان ز حلقهای زره جسم روشنش

چون نور آفتاب که تابد ز آژگن

پایش چو جفت ختلی ولوال در ختن

اجراخور از عطایش پیوسته خاص و عام

روزی بر از سخایش همواره مرد و زن