گیسویش از قفا غلطیده تا سرین

پوشیده در قصب یک پشته یاسمن

در زلفکان او تا چشم می رود

بندست یا گره چینست یا شکن

آن صدهزار مو این یک هزار من

چون بینم آن سرین یاد آیدم همی

ازکوه بیستون.وز رنج کوهکن