لکنتش گر در سخن بینی مشو غمگین ازآنک

هم به یک پا می چمند از ناز سرو و نارون

یا سر پا می زند بر خاک یعنی کای زمین

وجد کن کاندر تو دارد همچو من ماهی وطن

در دهان نوشش از تنگی نمی گنجد سخن

گوهر گفتار او از درج دل خیزد درست

لیک صدجا بشکند چون می برآید از دهن