اینهمه چون و چرا را ای علی

مرغکان را از چه برد سر ز تن

سوزن ار دجال چشمت از چه رو

جان عیسی شد به مهرش مفتتن

بر سر بوجهل جهلان در شکن

تا به لب ها نه چرا ماند نه چون

تا ز دلها نه گمان خیزد نه ظن