عبث عبث دل مسکین خود نیازارم

ز روی سروقدان هیچ می چند سوسن

اگر دل همه ماند بدین دلی که مراست

که دیدن رخ خوبانشان بود دیدن

به جرم آنکه به کوی بتان کند مسکن

عزیز دارمش آنسان که دیگران دارند

که منع عادت فطری بود خلاف فطن