دل منست که مایل شده به وجه حسن

گرفتم آنکه بلاییست عشق روی بتان

بلا چو عام بود دلکش ست و مستحسن

دل تمام جهان چون رخ نکو خواهد

وگر دل دگران را طبیعتی است دگر

پی نصیحت دل بر کمر زنم دامن

چه مایه پندکه از بند سودمندترست