گهی بگرید کلکش چو ابر در آذار

ز تیغ او که ازو دشت کان بهرامن

به باد داده قضاگنج نامه قارون

به آب شسته قدر بارنامه قارن

گهی بخندد تیغش چو برق در بهمن

همی بخندد ازان گریه جان اقلیدس

همی بگیرد ازین خنده روح رویین تن