گهی بخندد تیغش چو برق در بهمن

به باد داده قضاگنج نامه قارون

به آب شسته قدر بارنامه قارن

گهی بگرید کلکش چو ابر در آذار

همی بخندد ازان گریه جان اقلیدس

همی بگیرد ازین خنده روح رویین تن

ایا ز خوی تو ایام رشک باغ بهشت