گرچه زبانم بسی دراز ولیکن

گفتمش ای نطق در ثنای تو الکن

عاجزم از مدح شاه و می نتوانم

کش بستایم همی به مهماامکن

منطقم از نطق عاری است چو سوسن

گفت منش می ستایم از در یاری

رو که تو مردی سفیه هستی و کودن