خسروا تا مژده بهبودیت آمد به فارس

تیغ در دستش نهنگی کرده در دریا وطن

عرصه ی هستی به نزد داستان جاه او

چون به جنب کاخ نوشروان و ثاق پیرزن

جان به تن می رقصد از شادی وتن در پیرهن

خاصه کز فیروزی این مژده صاحب اختیار

شد چنان شادان که جانش می نگنجد در بدن