که چون بتوفد دریاکف آورد به دهن

شه آفرین خدا خواند و رخش راند و کشید

بلارکی که به مرگ فجاست آبستن

کف آورید به لب از غضب بلی نه عجب

بسا سرا که به صارم برید در مغفر

بسا دلاکه به ناوک درید در جوشن

خروش توپ دزآشوب شاه و لشکر خصم