ز مویه چهره هریک چو رود آمویه

زمین معرکه شد کان سرخ بهرامن

بسی نرفت که از ترکتاز لشکر شاه

ز فوج افغان بر اوج چرخ شد شیون

ز نیزه پیکر هریک به شکل پالاون

بسا سوار کزان رزمگه به گاه گریز

یم جان و غم تن بتاخت تا به ختن