چو مرزبان هری را بهانه شد سپری

ضمیر روشنش از نور آفتاب اعلن

زبان و روی و دل و جان و دیده جانب شاه

عمل ز قول نکوتر دل از زبان ابین

سفیر آمد و بگذشت دور حیلت و فن

ز جنگ مدتی آسوده کامران بوده

کشیده رطل امان و چشیده طعم و سن