بهار آمده دی رفته خاطر آسوده

کشیده رطل امان و چشیده طعم و سن

سفیر یار و ملک مهربان و حرص فزون

حصار سخت و سپه چست و ملک استرون

ز درد برد و عذاب خمول و سجن شجن

به جای ابر به کهسار پشته پشته گیاه

به جای برف به گلزار توده توده سمن