ملک ز خشم بتوفید و لب گزید و گزید

دلش به سینه بجوشید همچو باده به دن

به باره برد سر اندر دوباره همچو کشف

به چاره تیر فکندن گرفت چون بیهن

سنانگذار سپاهی قرینه با قارن

همش ز خشم دو چشم آل گ شته چون لاله

همش ز قهر دو رخ سرخ گشته چون رویین