ملک شنفت و برآشفت زانچه گفت و نهفت

که رفته رفته شود چشمه سیل بنیان کن

بسا نحیف نهالا که گر نپیراییش

فضای باغ فروگیرد از فروع و فنن

ز کار او رخ روشن نمود چون جوشن

سفیر طیره و شرمنده بازگشت به ری

سه روز ماند و ز ری رخش راند زی ارمن