پذیره را همه از روی شوق برزده دامن

یکی ز بهر تماشا نظرگشوده چو نرگس

یکی ز بهر خوشآمد زبان گشاده چو سوسن

جو ن و پبر و زن و مرد و روستایی و شهری

تو نیز ای بت چین ای به چهره آذر برزین

پی پذیره بیا تا که زین زنیم به توسن

که بامداد ز خاور چو آفتاب برآید