چو یزدان بود یار و فریادرس

نه بر من سپاسی همی برنهد

برین پادشاهی کنم آفرین

که آباد بادا به دانا زمین

نیازد به نفرین ما هیچ کس

بدان کودک زشت و نادان بگوی

که ما را کنون تیره گشت آب روی