آن یک چو سپهری بود آکنده به انجم

این لعل بدخشان بود آن ماه درخشان

از ماهرخان تا سپری ساحت گلشن

از سروقدان تا نگری عرصه بستان

این یک چو بهشتی بود آموده به غلمان

سختم عجب آید که چرا شاخ شکوفه

نارسته دمد موی سپیدش ز زنخدان