اینک همه در جنگ تو چون موم به فرمان

آری چکند فطرتش آن گنج ندارد

کاین رزم کشن را شمرد درخور امکان

قومی که به چنگ اندرشان سنگ سیه موم

این بوم همان بوم که خشتش همه زوبین

این مرز همان مرز که خارش همه پیکان

از عدل تو آن کان یمن گشته ز لاله