به مه برج کرامت در درج امکان

گوهر تو همه باقی چو کمالات یقین

گوهر من همه فانی چو خیالات گمان

به که ما این دو گهر را ز دل ایثار کنیم

ای پسر فصل بهارست و زمینها همه سبز

سبزتر زان همه بخت ملک ملک ستان

سرو نوخاسته چون بخت شهنشاه بلند