قرنیست که ژولیده شدسغند و مشوش

غیر از توکه پبوسته سیه پوشی و عریان

با ظلمت ظلمستی و مطبوع چو انصاف

در کسوت کفرستی و ممدوح چو ایمان

عمریست که آشفته شدستند و پریشان

خلق از من و من از دل و دل از تو تو از باد

باد از تک یکران جهاندار جهانبان