درستست گفتار فرزانگان

به زیر پی اندر همه گل بود

به توبه دل راست روشن کنیم

بی آزاری خویش جوشن کنیم

جهاندیده و پاک دانندگان

که چون بخت بیدار گیرد نشیب

ز هر گونه ای دید باید نهیب