دوزخ بود آری سزای عصیان

ای شاه سه سال از تو دور ماندم

چون خاطرکافر ز نور ایمان

از آتش هجرت بسوخت جانم

هر موی بر اندام من نموده

چون برکتف بیور اس ماران

اکنون عجبی نیست گر بپایم