گهی به مسخره و طعنه زیر لب گویند

چو کرم پیله که از خود بدو رسد خسران

دو سال رفته که فرمان من چو پیک عجول

به فارس رفته و برگشته باز زی طهران

غلط گذشته ز دیوان شاه این فرمان

گهی به قهقهه خندان که شه به هر سالی

چرا مبالغ چندین دهد بدین کشخان