آسمان بر گردنش بندد طناب از کهکشان

قهر و لطفت را بود قدرت که انگیزد به فعل

آتش برزین ز دریا آب زمزم از دخان

گر ز حکم نافذت گردن بپیچد روزگار

چیست در دست تو آن لعبت که در هنگام سیر

همچو مستسقی بود جویای آب از هر کران

تا ندری مر دهانش را نیاید در سخن