در سرای من ز قدش رست گفتی نارون

آری آری چین زلفش را شمردن کی توان

شد ز عکس چهره او چشم من پر آفتاب

شد ز بوی طره او مغز من پر ضیمران

وز دو چشم من ز لعلش ریخت گفتی ناردان

زلف او بوییدم و هی عطسه کردم بیشمار

لعل او بوسیدم و هی نکته گفتم دلستان