همان کس کجا داشت او را نگاه

همی پهلوانی برو مویه کرد

دو رخساره زرد و دلی پر ز درد

چنان بد که زاریش بشنید شاه

نگهبان که بودند گریان شدند

چو بر آتش مهر بریان شدند

همی گفت الایا ردا خسروا