من همان بینم که بیندگلشن از باد خزان

گفتم آخر چند ماند راز جورت سر به مهر

مهر بردار از ضمیر و قفل بگشا از زبان

گفت ای ابله ندانی اینقدرکز وصل تو

بی نشانی چون تو را چون من نشاید همنشین

میزبانی چون ترا چون من نباید میهمان

طره ام ماری نه کش چنگ تو باشد مارگیر