نگهبان که بودند گریان شدند

دو رخساره زرد و دلی پر ز درد

چنان بد که زاریش بشنید شاه

همان کس کجا داشت او را نگاه

چو بر آتش مهر بریان شدند

همی گفت الایا ردا خسروا

بزرگاسترگاتن آور گوا