او ز پی تردماغی خود و احباب

رو تو با این گنه نیابی غفران

این سخنم بر زبان و لیک وجودم

محو تماشای او چو نقش بر ایوان

در صت زهد خشک م شده حیران

گاه به غبغب زند ز بهر قسم دست

کاینهمه گر زهر مار باشد بستان