جست و در ماران آهن کرده موران را نهان

جم در ایشان چون نگین در حلقه انگشتری

بر سرش از سایه مرغان جنت سایبان

جن گرفته دیوی از پیش سلیمان همچو باد

سرخ مارانی که گشت از آن سیه ماران پدید

مهره پازهر سوی شه فکندند از دهان

ورنه حاشا زهرشان می شد گر اندک کارگر