خواجه حال اسم اعظم خواند و چون آصف دمید

مهره پازهر سوی شه فکندند از دهان

ورنه حاشا زهرشان می شد گر اندک کارگر

همچو تخت جم جهان بر باد رفتی ناگهان

بر سلیمان تا زکید اهرمن یابد امان

هدهدی این مژده حالی برد زی بلقیس عصر

کز ددان انس و جان برهید شاه انس و جان