تو را خود جزین داوری درسرست

ز درگاه یکسر به نزد قباد

از آن کار تاب بیداد کردند یاد

که یک بار گفتیم و این دیگرست

نشسته به یک شهر بی بر دو شاه

یکی گاه دارد یکی زیرگاه

چو خویشی فزاید پدر با پسر