دل سرای حق بود در سرو بالایان مبند

ورنه عیسی می نشاید شد ز بک خر داشتن

میخ مرکب ر ا به گل زن نه به دل کاسان بود

در لباس خسروی خود را قلندر داشتن

سرو را پیوند نتوان با صنوبر داشتن

غوطه گه در آتش دل زن گهی در آب چشم

خویش باید گاه ماهی گه سمندر داشتن