سرو را پیوند نتوان با صنوبر داشتن

میخ مرکب ر ا به گل زن نه به دل کاسان بود

در لباس خسروی خود را قلندر داشتن

دل سرای حق بود در سرو بالایان مبند

غوطه گه در آتش دل زن گهی در آب چشم

خویش باید گاه ماهی گه سمندر داشتن

گوهر جان را به دست آور که زنگی بچه را