خویش باید گاه ماهی گه سمندر داشتن

دل سرای حق بود در سرو بالایان مبند

سرو را پیوند نتوان با صنوبر داشتن

غوطه گه در آتش دل زن گهی در آب چشم

گوهر جان را به دست آور که زنگی بچه را

می نیفزاید بها از نام جوهر داشتن

هم دوجعفر بود کاین صادق بدآن کذاب بود