دزدی است این نه غناکزموش طبعی هر زمان

آه چون عارف کشیدن ذکر عرفان داشنن

با چو موزونان ناقص بهر چندن آفربن

نقد حال دیگران را زیب دیوان داشتن

دانهای غیر دزدیدن در انبان داشتن

گبر راکز زند و استالوح دل باشد سیاه

سود ندهد غالبا هیکل ز قرآن داشتن