سالمند از موج اشک چشم طوفان زای من

برندارم گامی از سستی عجب تر کز الم

کهربا رنگست سقلابی صفت اعضای من

هرمژه خاریست در چشمم عجب کاین خارها

مجمرم مانا به پاداشن از آن افروختست

دوزخی از دل شراره آه بی پروای من

من همان دانای رسطالیس فکرم کامدست