تا چه شد یارب که زد مهر خموشی بر دهن

دوزخی از دل شراره آه بی پروای من

من همان دانای رسطالیس فکرم کامدست

در تن معنی روان از منطق گویای من

طوطی شرین زبان طبع شکرخای من

من همان بقراط لقمان مان صافی گوهرم

تا چرا برهان رود اکنون به سوفسطای من