تا چرا یارب حواریین اعدا گشته اند

تا چرا برهان رود اکنون به سوفسطای من

من همان پیغمبر ارباب نظمم کز غرور

پشت پا می زد به چرخ سفله استغای من

چیره بر نفس سلیم عیسوی آسای من

تیره تر گشتست بزمم وین عجب کز سوز دل

روز و شب چون شمع می سوزد ز سر تا پای من