طالع شو رم به صد تلخی ترش کردست روی

کم بهاتر از خزف شد لولو لالای من

بهر جامی منت از ساقی چرا باید کشید

چشم من جامست و اشک لعلگو ن صهبای من

تا مگر از جان شیرین بشکند صفرای من

این مثل نشنیده یی خود کرده را تدبیر نیست

تا چها بر من رسد زین کرده بیجای من