او بهر کاری نظر دارد به استرضای من

گر به نادانی ز من دانی گناهی سر زدست

این جهانسوز تو و این فرق فرقد سای من

همرهی با ناظر منظور بد منظور از انک

ور گناهی درحقیقت نیست تشریفم فرست

تا ز تشکیک بلا ایمن شود بالای من

دیرمانی داورا چندانکه گوید روزگار