که زاینده را برت و باید گریست

به لرزید خسرو چو او را بدید

سرشکش ز مژگان به رخ برچکید

بدو گفت کای زشت نام تو چیست

مرا مهر هرمزد خوانند گفت

غریبم بدین شهر بی یار و جفت

چنین گفت خسرو که آمد زمان