بر رگم از نیشتر زنند دمادم

در دل من همچو جان رضای تو مکنون

هر سر مو گر شود هزار زبانم

شاکر یک نعمتت چگونه شود چون

از رگم آید چو خون ثنای تو بیرون

تاکه گر انبار پشت تاک ز عنقود

تا که نگونسار شاخ نخل ز عرجون